Stijgen – stijgt – bestijgen.

 

Het is half februari en vertrekken richting Schiphol om met WOW-air naar het land van onze dromen te vliegen. Jawel, een beetje emotioneel zijn wij nu wel. Omgekeerde heimwee? Na het inchecken van de bagage zullen we – omdat we ook ditmaal iets te vieren hebben – net als vlak voor onze vorige reis in 2008 – een flesje leeg drinken. De Mumm dit keer. Een soort van verlaat champagneontbijt dat ons wel wat naar het hoofd doet stijgen. Langs de douane met meer dan 100ml vloeistof is nu geen punt, want die zit nu veilig in onze maag en ons bloed.

Allebei moeten we door een security scanner. En jawel hoor, Henny wordt er tussenuit gehaald. Het alarmsignaal ging af. Ze heeft geen idee waarom. “Mevrouw, loopt u nogmaals door de scanner.” Sommeert de beambte. En weer gaat de rode lamp. De riem is het niet, de bh-beugel ook niet volgens hen. Dan maar fouilleren. Ze kunnen alsnog niets vinden en Henny mag met haar blosjes op haar wangen doorlopen…

Dikke mist zorgt voor een kleine vertraging. Uiteindelijke maakt het vliegtuig vaart en … we gaan! Nog geen vijf minuten later een enorme dreun. Alsof je over een kei op een weg rijdt. Hmm. zal wel turbulentie zijn. Aan de gezichten om ons heen stijgt de spanning toch wel een beetje, maar de stewardessen reageren er niet op. Dat stelt gerust.

Keflavík. We zijn er! Snel onze 4×4 bestijgen, boodschappen doen en karren maar. Volgens het navigatiesysteem is het ongeveer 1 uur en 20 minuten rijden naar ons eerste huisje in Borgarnes. Reëler is het om deze tijd met minstens drie te vermenigvuldigen. Het is glad, het sneeuwstormt en het begint al donker te worden. En dan is het ook nog eens koud, erg koud. Het ultieme vakantiegevoel! Grapje, het is 4 graden en het regent. Kwakkelweer.

In Borgarnes zoeken we een restaurant op. In een onooglijk gebouw op de derde verdieping – maar binnen heel behaaglijk – is het heerlijk eten. De eigenaar van ons eerste overnachtingsadres even gebeld dat we wat later komen. “No problem”, zegt hij. “Doo-t hènig an.” (Maar dan op z’n IJslandsengels)

Na een paar uur en wat gezoek in het donker komen we eindelijk aan. De eigenaar heet ons welkom, legt uit dat de hottub buiten in de tuin met een halfuurtje gereed is, en wenst ons vervolgens een prettig verblijf.

Direct zetten wij onze volgende fles bubbels paraat bij de hottub. Het begint zachtjes te sneeuwen en wordt lekker fris buiten. Een goede drinktemperatuur voor de wijn. We kleden ons uit en dompelen onder in het heerlijke warme water van de tub.

Wat zien wij daar. Oranje noorderlicht? Blijkt de gloed van de vele warme kassen in dit gebied. Verder is het bewolkt. Ginds in de verte aan de andere kant van de baai fonkelen de lichten van Borgarnes.

Schoongeweekt gaan we naar bed.

 

De Foto’s.

Hé, wat zie ik daar aan de muur van de vertrekhal hangen?

One more sign?

 

 

Deze godin is mij gunstig gezind. Hopelijk die noordse god ook.

 

Onder de wolken…

 

 

…boven de wolken. Lijkt weer verdacht veel op sneeuwvlakten.

 

 

Nu dan, sneeuwvlakten?

 

 

Na drie uur vliegen eindelijk. De IJslandse kust, met sneeuwvlakten!